Firefox 3

Ja, ik weet het. T’is ondertussen alweer een eind geleden dat ik hier nog iets geschreven heb. Dat komt omdat het mij de laatste tijd een beetje ontbrak aan tijd. Ik ben er even van tussenuit gekropen om een weekendje naar Holland te trekken en om wat games te gaan spelen die toch dringend eens onder handen moesten genomen worden. Games die ik al maanden liggen had maar waar ik gewoon niet aan was begonnen vanwege het veelvuldig tijd spenderen met mede-pedagenoten, en ook omdat mijn laptop al wat ouder aan het worden is en de recente games niet echt meer aan kan. Daar gaat het nu echter niet over op dit moment.

Waar het wel over gaat, is Firefox(FF) 3. De nieuwe versie van de populaire browser kwam uit op 17 juni, en kreeg van toen al de nodige aandacht. Mozilla(het bedrijf achter FF) organiseerde een download-day tezamen met deze release. De bedoeling van deze dag was om een record te vestigen, nl. een zo groot aantal downloads trachten de bereiken van de browser, tot 24 uur na de release. Het is omlangs bekend geworden dat het programma ongeveer een 8-tal miljoen keer werd gedownload. Een record dat trouwens ook in the Guinness book of records zal terecht komen. Aangezien het de eerste keer is dat zo’n event georganiseerd wordt, ging er sowieso een vermelding gemaakt worden, ongeacht het aantal downloads. Je kan zelfs een certificaat krijgen als bewijs. Daarvoor moet je hier zijn: http://www.spreadfirefox.com/en-US/worldrecord/certificate_form

En zeggen dat het nog veel meer had kunnen zijn. Men maakte al maanden ophef over de nieuwe release van FF. Mozilla had dan toch wel kunnen verwachten dat FF3 massaal ging worden gedownload. Bij het begin van “download day” crashten de servers echter waardoor downloaden onmogelijk werd. Het kon dus eigenlijk nog best wel een stuk beter dan die 8 miljoen.

Ook ik heb hem afgehaald, een dag nadat hij uit kwam. En ik moet zeggen dat ik er toch fraai gelukkig mee ben. Alhoewel ik al een heel eind FF gebruik, heb ik toch wel enkele verschillen gemerkt:

Het uitzicht
Het valt op dat de GUI van FF hier en daar wat aangepast is. De knoppen zien er wat mooier uit in vergelijking met het verleden. De integratie van de zogenaamde slimme zoekbalk ziet er nu ook een stuk beter uit. De vorige versie van FF had dit in feite al, dus het beteft hier in feite een (goede) aanpassing van een bestaand iets. Als je bijvoorbeeld op zoek bent naar een website waarvan je de URL niet helemaal zeker bent, dan helpt FF je daarbij. Nog zoiets is de “password-manager”, die je nog steeds vraagt of je wilt dat FF de inloggegevens onthoudt, maar dit op zo’n manier doet, dat je nog steeds kan verder surfen. Waar dit vroeger gebeurde in een dialoogvenster, krijg je nu een soort popup-venster, bovenaan het scherm.

CPU-belasting en opstarttijd
Vroeger durfde het wel eens te gebeuren dat FF, na een periode van veel surfen, een zware dobber begon te worden voor de CPU, zelfs in die mate dat het ding zodanig veel resources nodig had dat het doen van andere dingen quasi onmogelijk werd. De enige oplossing zat er hem dan vaak in dat je FF even moest afsluiten en terug herstarten, om de situatie terug wat normaal te gaan krijgen. Met FF3 heb ik dit nog geen enkele keer meegemaakt. Het is ook opvallend dat het programma op zich een heel stuk sneller opstart dan zijn voorgangers.

FF-addons
Terwijl je vroeger moest surfen naar https://addons.mozilla.org/nl/firefox/ , om te zoeken naar interessante addons, kan je dit in FF 3 doen in het addons-venster zelf. Veel surfwerk komt er dus niet meer aan te pas, wat serieus veel tijd kan uitsparen.

Zoom-functie
Het is nu ook mogelijk geworden om in te zoomen op de webpagina’s. Dat zijn in feite features die al werden aangeboden door Internet Explorer en Opera, maar deze functie zit nu ook ingebakken in de nieuwste FF-telg.

Veiligheid
Het surfen is nu ook nog een stuk veiliger geworden. FF heeft goede beveiliging ingebouwd tegen phising-sites, kijkt of het SSL-certificaat wel klopt, houdt onveilige addons tegen, en beschermt de gebruiker ook tegen sites die malware(zoals virussen en trojans) verpreiden.

Conclusie

Het moge dan ook geen verrassing zijn dat AF steeds meer en meer aan terrein wint. Het is een proces dat al jaren bezig is, maar dat pas echt de lucht in geschoten is na het onstaan van FF zelf. FF is nl. voortgekomen uit Netscape, waarna het de naam Mozilla mee kreeg, en in 2006 FF werd genoemd. Netscape ging zijn eigen weg, maar is nu van geen belang meer. Firefox heeft nu ongeveer een marktaandeel van 45 %, tegenover ongeveer 48 % voor IE (waarbij de waarden voor IE5,6 en 7 worden samengeteld). Dit zal volgens mij zeker het einde nog niet zijn van de opmars van FF.

Nog enkele weetjes
Wie eens niet weet wat gedaan moet gerust eens de volgende zaken intypen in de adresbalk:
- About:Robots : Dan krijg je dit te zien:

- About:Config : Hier kan je je configuratie-instellingen aanpassen van FF, maar dit is eigenlijk geen nieuwe feature.

Confusion

Het is niet moeilijk om mensen in verwarring te brengen. Dit filmpje hier toont hoe je dat moet doen:

De ontknoping

Ik heb ondertussen mijn resultaten gekregen van de examens. Het moment dat je die krijgt gaan altijd gepaard met een hele boel stress en schrik. Vooral wij met zijn vieren (Katelijn, Saïn, Mélissa en ik) zaten in spanning af te wachten tot we onze naam hoorden…

En we hebben hem gehoord, alle vier trouwens. De ontlading die dan volgt is wel even moeilijk te beschrijven. Je bereidt je voor op je examens in den blok, das al stress. Dan de examens zelf, nog meer stress, en eenmaal op het einde, is het allemaal nog wat erger. Je zit dus al een paar weken te speculeren over het resultaat.

Dat resultaat is er nu, na een jaar hard werken. Saïn kon haar emoties op een bepaald moment bijna niet meer de baas toen ze bijna voor de gehele klas een “YES”-kreet liet horen. T’is haar vergeven.

Er wacht mij dus een erg deugddoende vakantie, en ik zal er zeker van genieten, damn right I will Bij deze zal ik hier afsluiten. We gaan een stapje gaan zetten naar het Martkcafé, om nog wa te gaan vieren

Bollie

Stress….

jaja, straks is het zo ver. Terwijl de meesten al weet hebben van hun al dan niet prachtige punten, zit ik, en ik niet alleen, met spanning te wachten naar de resultaten van die enorm zware en vervelende examenperiode. Ik heb er de gehele week eigenlijk geen last van gehad, maar dat kon natuurlijk niet blijven duren. Twijfels steken ondertussen de kop op. Misschien heb ik niet 1, maar 3 herexamens, en trekken de rest van mijn punten ook op niet veel. Ik weet dat het zo zal zijn als de big chief van de IPSOC mijn naam weigert af te roepen tijdens zijn toespraakje. Hij zit dan dingen te vertellen waar niemand zit op te wachten. Die mens heeft het natuurlijk makkelijk. Beetje rondgaan van hier naar daar om dan op het gemak de punten mee te delen in de micro(die al dan niet werkende is, IPSOC kennende).

Hij weet echter niet wat zo’n moment kan losmaken bij een student. Een student die al liters koffie heeft opgezopen, zijn haar aan het uitrekken is van de zenuwen, of andere vreemde neigingen aan het tentoonsprieden is waarvan je zou kunnen denken dat het ontwenningsverschijnselen zijn. Na het afroepen van de namen heb je altijd 3 verschillende reacties:

- Ofwel heb  je de euforie zelve, studenten die al krijsend het kot op stelten zetten(met de vuisten in de lucht en al “YESSS!” roepende…), en de boel afbreken vanuit het oogpunt van puur geluk, wetende dat ze een vakantie hebben die tenminste een vakantie is, zonder herexamens. Ze vliegen elkaar dan in de armen van pure emotionaliteit, net of er een soort wereldwonder gebeurd is. Meestal vragen ze dan ook aan iedereen van “en hoe zijn uw punten”? terwijl het antwoord meestal al op hun aangezicht af te lezen valt. Er bestaan wel degelijk mensen zonder ellebogen. Hopelijk kom ik er straks geen zoeen tegen, of het zal zijn beste dag niet zijn. Meestal gaan ze dan, samen met positieve lotgenoten, gaan zuipen in de café’s, en het kan hen niet schelen hoe ze er terug buiten rollen.

- Ofwel heb je de rationele student, die al dan niet goede punten heeft, maar die doet alsof het hem eigenlijk niet veel kan schelen. Hij blijft de koelheid zelve en verdedigt zijn manier van doen door te beginnen zeveren over lotsbestemming, of door te zeggen dat hij het had verwacht. Die keren, na de uitreiking, direct terug van waar ze gekomen zijn. T’is een beetje in de zweem van mysterie, maar het komt ook wel wat saai over natuurlijk.

- Ofwel het je het andere uiteinde, de studenten die effectief slechte punten hebben. Ze hebben enkele overeenkomsten met hun positieve lotgenoten. Ze krijsen, roepen, en huilen tegelijk, en breken daarna meestal ook het kot af, om vervolgens op café te gaan zuipen, en het kan hen dan ook niet schelen wanneer ze er buiten rollen.

Geen idee hoe het zal aflopen bij mij. Binnen een goede 2 uur zal ik dat wel weten. Ik houd jullie allen op de hoogte.

Bollie

Prachtige perikelen in het marktcafé

De titel zou direct kunnen komen uit een nieuw “Suske en Wiske”-album, maar niets is minder waar. Als men aan mij zou vragen om een eigen stripreeks te gaan ontwikkelen, dan zou dat uitdraaien op een grote ramp. Dat wil ik mijn medemens misschien wel aandoen, maar mezelf niet

Ik loop eigenlijk een beetje achter met mijn blogs de laatste tijd. Ik had nog enkele dingen in gedachten, maar ik ben er nog niet aan toe geraakt om ze te schrijven. Zaterdag lag voor de helft van de dag het internet plat en kon ik niet schrijven, en zondag was ik gewoonweg een beetje veel te mottig. Hoe zou dat toch ook al weer gekomen zijn? Het heeft allemaal te maken met een zekere verjaardag, een marktcafé, en een kanne bier. U leest het goed, een “kanne”.

Ik sukkelde al enkele dagen met een serieus slaaptekort. Dat slaaptekort begon zich op te stapelen op verleden week woensdag, want dat was de Tequilla-avond(zie vorige blok). En dat ik serieus scheef moest zijn geweest, kon ik al vermoeden nadat ik nog maar 5 minuten uit mijn bed was gerold. Het hoofd was volledig op hol geslagen en ik greep met mijn laatste krachten na de nog weinige dafalgannekes die zich op mijn bureau bevonden. Na een klein half uur was ik terug op volle kracht en was ik opnieuw wat toonbaar voor andere mensjes. Na mijn eerste stapjes te hebben gezet uit mijn kot voor een sanitaire stop, kwam ik al Taika tegen die mij vroeg :”En niet teveel last van de kater?” Ik wist begot niet hoe dat zij dat kon weten want ik had haar woensdag, volgens mijn weten helemaal niet gezien.

Niets bleek echter minder waar te zijn ik heb doorheen de dag mogen aanhoren wat ik allemaal had uitgestoken. Blijkbaar was ik de dag ervoor op een bepaald moment teruggekeerd naar de peda, en had ik mij daar ergens in het gras gelegd. En op dat moment stak Taika haar hoofd buiten en vroeg ik haar: “wie zijde gij??” Normaalgezien weet ik wel wie Taika is, maar blijkbaar was ik toen toch een beetje te “canard” om het te beseffen. Kmoet met rare gedachten gezeten hebben want op een bepaald moment riep ik ook naar Taika: “Ela, kzie kik u ondersteboven!!”. Vervolgens begon ik te roepen dat het eigenlijk niet nodig was om nog te studeren, want de examens waren toch al gedaan. Ik wist echter niet dat er nog enkele pedamensen examens hadden, en die konden daar, achteraf niet bepaald om lachen. Had ik dat geweten… Van een blackout gesproken dus…Achteraf doet dat maar dom als iedereen weet wat je hebt uitgestoken, buiten jezelf natuurlijk…Shit happens é

Anyway, diezelfde dag was het tijd voor nog een feestje, met name een verjaardagsfeestje, en tevens ook het afsluiten van het pedajaar. Dat zijn zo’n dingen dat je zeker niet mag gaan missen. Ik had mezelf wel al voorgenomen om niet dronken te zijn, want zo erg als woensdag mocht het toch eigenlijk echt niet meer worden. Dat ge u één keer laat gaan, tot daar, maar trop is teveel é. Maar kmoet zeggen, het feestje was bijzonder geslaagd in feite. Het begon allemaal met een drink aan den IPSOC, om vervolgens te trekken naar de Chips en den Brossssss…. Het werd eigenlijk een beetje de twee, tijdens de avond, met een tussenstopje naar de peda rond een uurtje of 1. Er waren er namelijk al een paar die al wat moe waren en wilden gaan maffen, en ik had dringend een beetje frisse lucht nodig, en een wandelingetje kan deugd doen .

Na een vijftal minuten in de peda werd ik echter al ongedurig en besloot ik om terug te keren vanwaar ik gekomen was. Het grootste deel van de bende zat daar nog, en niet te vergeten, Petje. Khad Petje al in geen eeuwigheid meer gezien trouwens, door het feit dat hij tijdens de examens thuis studeert, langs een kant is dat misschien wel het beste voor hem, want op de peda zou hij waarschijnlijk niet zoveel blokken, aangezien het feit dat Petje nogal een sociale mens is, maar kwas in ieder geval erg content om hem nog eens terug te zien.

Uiteindelijk werd het feestje verder gezet in den Chips, en hield ik mij bezig met een constant mengelen van bier en cola. Verrassing was wel dat den Chips de deuren al sloot rond 4 uur, terwijl dat die mannen soms wel eens langer open blijven. Kmoet eerlijk zijn, khad het niet verwacht die avond, vooral met het einde van de examens, voor iedereen dan trouwens. Wij dus buiten gekegeld en gezien dat het buiten al klaar was geworden. De vogels waren ook al volle bak kabaal aan het maken (iets wat ik eigenlijk niet graag heb, kunnen die beesten ni op hetzelfde moment slapen als mensen?…)

In de Bross was er op dat moment ook al niet veel meer te doen, ik kreeg wel nog de kans om een worstje te eten met wat mosterd, wat ik met alle plezier heb zitten opeten. Kheb wel wat zitten sukkelen om het niet allemaal op mijn kleren te doen belanden, maar het moet mijn lucky day geweest zijn… Dries en Katrijn waren ondertussen al deftig aan het spelen met het idee om nog een filmptje te gaan bekijken, uiteindelijk op mijn kamer. Voor de nieuwsgierige zielen: Het was “What happens in Vegas”…Veel heb ik er niet meer van gezien, want na 5 minuten lag ik al op mijn gemak te maffen. Nu en dan werd ik wel eens wakker gemaakt, maar eigenlijk kon mij dat op dat moment niet zoveel schelen

dus tegen de vroege uurtjes het bed in. Dan zou je denken: We gaan eens uitslapen se. Vergeet dat maar. 2 uur later was er alweer zodanig veel kabaal op de gang dat ik er niet moest aan denken. Bovendien moest ik sowieso uit me bed(zonder kater dit keer) want mijn pedakamer moest worden ontruimd. Eigenlijk is dat bijzonder onlogisch, aangezien je daar binnen de 2-tal maanden toch weer zit. Waarvoor is die tjolinge dan eigenlijk nodig? Laat staan die wachttijd dat je verprutst vanwege het feit dat Olijfje (onze pedaverantwoordelijke) eerst al die kamers moet controleren…Iedereen vind dat dus een domme regel, maar eigenlijk wordt of kan er niets aan gedaan worden. Na een ijverige zoektocht achter dozen om mijn allaam in te smijten hield ik het voor bekeken wat de peda betreft(toch wat dit schooljaar betreft)… Volgend jaar kom ik namelijk terug, zeer waarschijnlijk voor de laatste keer.

De dag erop, de zaterdag dus, was een erg belangrijke dag. Er was afgesproken dat we op die dag mijn verjaardag gingen vieren in het martkcafé en ik mocht dat dus voor geen geld van de wereld missen. Meer zelfs, ik was een beetje te vroeg in Izegem aangekomen, waardoor ik op mijn gemak nog eens kon binnenspringen in de frituur. Daar nog maar amper binnen, werd ik getrakteerd op een portie voetbal. Ik was daar natuurlijk heel erg blij mee, want dankzij die rotexamens had ik nog maar amper iets van het voetbal te zien gekregen. Nieuwe verrassing was zelfs dat het nogtans bijzonder efficiënte Nederland zijn match aan het verliezen was tegen de Russen. Wie had dat gedacht? De match was al een eind bezig en het lot van de Nederlanders leek bezegeld.

De TV van de marktfrituur(zo heet dat ding toch denk ik…laat het ons een gebrek aan inspiratie noemen, van hun kant, niet van de mijne) stond echter niet goed opgesteld. Toen ik mij had neergezet om eenzaam en alleen mijn eten te verorberen, kon ik niets meer van het voetbal zien. Ik zag enkel de flauwe groene kleur die afstak tegen het plafond, maar spijtig genoeg kon ik daar niets uit op maken.

De goden stonden echter aan mijn kant. Toen ik binnenrolde in het marktcafé(MC) was het er redelijk druk, maar ze hebben daar wel ook een TV. Meer zelfs, hij stond zelfs aan. En of het nog niet genoeg was, waren de barstoelekes vlak voor den TV, niet eens bezet. Net of het kon niemand wat schelen wat er gaande was. Aangezien er toch nog niemand was aangekomen, zette ik mij daar op mijn gemak met een pint voor mijn neus.

Lang duurde dat echter weer niet, want toen ik even keek in de richting van waar wij normaal altijd zitten met de bende zag ik…Dieter en Roseline zitten. Roseline had blijkbaar al een half uur proberen mijn aandacht te trekken door te gaan zwaaien en andere soorten van toestanden, maar had ik dat natuurlijk weeral niet opgemerkt. Gedaan met voetbal kijken. Ik had toen al een voorgevoel dat de Nederlands “hun schuppe” gingen mogen afkuisen, want ze lagen precies nogal onder. Van der Vaart scoorde er nog eentje, en daarna heb ik de rest niet meer gezien. Ik liet me op de hoogte houden van de andere (stam)gasten hoe het ermee gesteld was.

Na een rustig klappeke met Roseline en Dieter kwamen Seys, Hanne, Saïn, Joeri en Greetn toe. Van Hanne kreeg ik 2 sigaartjes, waarvan ik ze trouwens beiden al heb opgesmoord. En ja, Hanne, ze waren bijzonder lekker. Kheb der serieus van genoten

Helemaal super werd het toen Saïn en Joeri hun cadeau kwamen geven. Op het eerste zicht had ik totaal geen idee van wat er daar had kunnen inzitten, maar toen ik het open deed, kwam er een “big smile” op mijn totje. Als ik zou kunnen zou ik er een foto van trekken, maar ik vind mijn digitale camera nu even niet, batterijen vind ik ook al niet, en het USB-kabeltje om hem aan te sluiten op de PC is precies ook al “Verschwunden”..Zeer zeer triest é man…

Der zat een Bierhelmpje in. Je kent dat wel, zo’n rood dingetje met links en rechts 2 gaten waarin je je pint moet deponeren, om dan vervolgens via het zeer ingenieuze slangensysteem moet gaan opzuigen. Ik heb hem ter plekke getest(twas nogal een zicht) en dat bier smaakte beter dan ooit tevoren. T’is nog niet alles, want op die helm staat er een vlagje, waarop staat: “I (hartje) BEER” Tzal wel zijn, konijn! Die gaat zeker mee op peda volgend jaar. Het feit dat ik hem al direct heb kunnen testen is dankzij de prachtige traktatie van Seys. Hij liet direct een kanne bier op tafel zetten(ik weet niet hoeveel pinten er daar juist inzitten, maar toch wel redelijk wa peisk…) En ja, ik heb ze helemaal opgekregen, zonder veel probleem zelfs.

Voor de rest herinner ik er mij niet al teveel meer van, want die pinten zaten al wa vlug in het koppeke. Ik herinner mij nog wa dinges over Laika, de eerste hond op de maan, maar voor de rest…Ik weet ook nog dat Saïn en Joeri veel hebben zitten lachen met mijn gezever, al de rest is een redelijk groot zwart gat. Kwas in ieder geval op een of ander manier in mijn beddeke geraakt, zonder kater
Tot de volgende

Bollie

Andere bloggers

Ik heb gisteren verteld over het feit dat Saïn en Kat mij hebben kunnen overhalen om ook een blog aan te maken. Als je hun blogje eens wil gaan bezoeken(tis goe materiaal ze moat!):

Saïn: http://sajutteke.wordpress.com/
Kat: http://clio86.wordpress.com

Allen daarheen!

Wat een pingpongtafel, wijn en tequilla op traditionele wijze gemeen hebben…

Menskes,

Het is ier stil, heel stil. Veel te stil eigenlijk. Mocht mijn oude brokke van een radio niet aanstaan, kzou denken dat ik mijn in niemandsland bevind. De laatste zielen die hier nog aanwezig zijn zijn stilletjesaan bezig met hun alaam uit hun kamer het raam uit te keilen, bij wijze om hun nakend vetrek aan te kondigen. Bij mij is het zo ver niet gekomen. Het enige wat wel weg is, zijn mijn cursussen. T’was gisteren “smijt je cursussen zo ver je kan”-dag, maar spijtig genoeg niets gewonnen. het zal voor de volgende keer zijn dan. Het enige wat wel verdwenen is, is de frigo. Het was zo’n bruin spel waar je nog teen en tander kon insteken, vooral wat den drank betreft. Nu staat den drank op tafel. Dat is geen zicht, maar wat moet ik er anders mee doen, neffest opzuipen natuurlijk

Er zijn wel enkele nieuwe dingen bijgekomen deze week. Om te beginnen: een bal. Je weet wel, zo’n rond ding waartegen je zogezegd moet sjotten om er daarna weer achter te gaan lopen. T’is een klein mirakel dat ik aan die bal ben geraakt, want ik heb hem gewonnen, of de bal heeft mij gewonnen, t’is te zien hoe je het wil bekijken. In de resto liep er de voorbije 2 weken een actie waarbij je, bij het afrekenen van de dagschotel, je er een bonnetje bij kreeg. Pedabewoners moeten niet afrekenen, want zij hebben alles al betaald. Anyway, het principe is simpel: Je skart(dialect voor krabben) het laagje weg en kijkt dan maar het smoeltje van het manneke.

Ofwel had je een happy smoeltje of wel een unhappy eentje. Welk smoeltje je moest hebben om een bal te kunnen krijgen laat ik aan de fantasie van de lezer over, want kzal het ook niet allemaal tot in de details uitleggen . Enig probleem met die bal (hij is dus wel van echt leer) is dat het op het moment een zielig plat dingetje is. Dat zal veranderen eenmaal ik iemand tegen het lijf loop die een compresseur staan heeft. T’stappenplan staat op het zakje van de bal(jommo jommo, geen vuile gedachten beginnen krijgen é!) en tziet er nog vrij simpel uit. Afwijken van het stappenplan kan de bal beschadigen(… Voor ik het vergeet te zeggen trouwens, die bal stinkt eigenlijk nogal redelijk ook. ZO’n speciale geur die er precies rond hangt. Het kan misschien ook aan mij liggen, maar laten we aannemen dat dat zo niet is.

Wat ik mij afvraag….Hoeveel kanten heeft een bal eigenlijk? Nee, echt, ik heb die vraag ooit eens gekregen op een quiz(twas ni the impossible quiz ze, zie vorige blok) en ik wist het antwoord niet. Ik had de keuze tussen 0,1,2,of 3 kanten. Ik heb het ding nu in mijn handen(der zit echt weinig leven in) en ik tel…2 kanten, maar het kunnen er ook 3 zijn. Ik loop nu wel het risico dat ge mij gaat verslijten als nen soort van dommekloot met dat ik dat hier allemaal aan het vertellen ben, maar ik neem het risico. Indien u weet hoeveel kanten een bal heeft, let me know. Kzou het kunnen opzoeken op hoehel ook.(http://www.hoehel.be), maar ik ben, alweer eens, te leeg.

Ok, waar zat ik…Juist ja..mijn bal…Genoeg daarover! Wij hebben gisteren het einde van de examens gevierd en het was best wel plezant. Het begon allemaal met het feit dat Sven zei dat ik moest(!) meekomen, vlak na het avondeten. Geheel onwetend volgde ik hem naar de peda. Enkele mensjes van de peda hadden nl. nog een cadeautje voor mij, en ik moet zeggen, ik had het niet verwacht. Ze hadden voor mij een stuk of 10 zakjes senseo pads gekocht. Dat zorgt er voor dat ik dus met een enorme voorraad zit van pads, met als gevolg dat het zou kunnen dat ik er voor het gehele volgende jaar geen meer zal moeten kopen. En dan nog met al die verschillende smaakjes erbij …Er zaten ook lekkere koekjes bij. Hoe dat ze wisten dat dat mijn favorietjes waren, ik weet het niet…

Tijdens het typen van dit blogje kijk ik op mijn gemak alweer eens mijn kamer rond, en zie ik de alien liggen. -Genen echten, spijtig genoeg, anders zou da wel cool zijn-, maar eentje die ik heb gekregen van Saïn(http://sajutteke.wordpress.com/) voor mijn verjaardag. Ik wil haar langs hier laten weten dat hij het heel erg goed stelt.

Daarna was het tijd om mijn pingpongskills(they do suck, you know) nog even bij te schaven. Ik en Bartje richting pingpongtafel met de palletjes mee. Die tafel staat buiten, aan de achterkant van onze peda. Ik zie hem staan als ik uit mijn raam kijk. Meestal staat er dan wel niemand bij, want ik en Bart zijn de enige die die tafel gebruiken, om te spelen natuurlijk . We kregen al vlug het gezelschap van de rest van het bendetje, met als gevolg: Toernooitje!

Feit was dat ook zij allemaal gedaan hadden met de examens en dus onbezorgd konden een balletje slaan en aan de alcohol zitten. Want drank was er ook ja. Katrijn zorgde voor de muziek door haar laptopje mee te brengen, een prachtig zwart scharminkel dat net luid genoeg kon staan zodat we “iets hoorden” van de muziek Het toernooitje werd afgewisseld met het drinken van een Brugse Zot, jupiler, en wijnachtige toestanden. Het toernooitje eindigde met een epische finale tussen ik en Bart. Als je wil weten wie daarvan de winnaar was, dan zal je het mij eens moeten vragen. Daarna werd er nog even “zonder net” gespeeld. Niets voor mij, want mijn dieptezicht trekt op de kloten. Kzal eens mijn ogen laten vervangen als ik er eens aan toe geraak. Dat net, trouwens, is een soort van ijzeren affaire, wat zorgt voor grappige geluidjes tijdens het spelen. Khad het misschien eens moeten openemen gisteren, en hier op smijten, konden jullie meeluisteren.

‘T is ongeveer zoiets: “ping”,…”pong”,…”ping”,…plooooing…”ping”,…”pong”,…je snap tem wel zekerst? Prachtig!

We besloten dan maar om ons te begeven naar een geheime plaats, waar niemand ons vinden kon, om ongestoord de drank te kunnen nuttigen. De pinten waren op, dus werd de tequilla boven gehaald. 1 fles tequilla, en als ik ze nu zie, ze is bijna leeg begot! Ik en Sven zijn de enige die er van hebben gedronken. Zeer, maar dan ook zeer zeer triest e man. De tequilla werd opgezopen op “traditionele wijze”. Sven had citroenen mee en wat zout. Gezien de vele gaten in mijn cultuur wist ik eerst niet wat dat was, traditionele wijze:

Men neme de fles, kipt er een deel van in het glas. Men neme daarna zout, maak de ruimte tussen duim en wijsvinger wat nat en strooit het zout daarop en men houdt de citroen klaar. Men lebbert het zout op, zuipt het glas leeg en zet vervolgens de tandjes in de lekkere citroen. Speciaal smaakje moek zeggen, en ook speciaal int koppeke achteraf. (nu ist al beter, mo vanmorgen…oei oei oei…, ik drink nooit meer!) Enig nadeel aan waar we zaten, twas ver om terug te lopen naar de peda. Mensen die naar het toilet moeten, moeten dus een eindje terugkeren. Meestal werd dat dan gedaan met een man of 3, en op het plezant te maken riep er dan 1 iemand “left, left, left, left right left!” Zo marcheren richting peda is grappig, vooral als je daar terplekke toekomt. Het levert een hoop vreemde blikken op in ieder geval. Ik herinner mij nu net dat ik de variant “Ein, Zwei, Drei) heb toegepast erop, in looppas.

Roos hoorde dat natuurlijk en stak even haar hoofdje buiten. Ze begon wild te kelen en riep: “Gaat dat doar e kiér e bitje stille zien!!!” Dat is Roos dus. Hoeveel keer dat ze dat al niet heeft moeten roepen, o.a. tegen ik, en vooral op donderdagavonden,…ik ben ondertussen alweer de tel kwijt.

Laatste halte(de tequillafles was er toen al doorgeblazen, richting den Bross, café opt hoge. Ik herinner mij nog discussies over de Japanse taal, het feit dat die bestaat uit een 3-ledig alfabet, en..nog andere dingen…T’is precies allemaal beetje zwart voor de rest, maar ik ben zeker dat het allemaal niet meer zo relevant was. Khad misschien een beetje overdreven, maar ik ben dan ook maar een mens We zijn dan maar samen naar huis getsjekkeld, en ik had dan nog wel ff nood aan een babbel. Toen ik terugkeerde naar mijn kamer schrok ik mij echter dood. Ik deed de deur open en zag daar bijzonder vreemde dingen. Het had iets te maken met veel mooie meisjes en censor bars. Je moet maar eens het filmpje bekijken, dan zal je wel zien wat ik bedoel.

Over and out,

Bollie

Freedom….Freedom, at last!

Ok, Ik weet het, de titel van mijn eerste blogje hier is misschien verre van origineel. Ik hoop dat u dat, als kritische lezer, mij niet kwalijk zal nemen. Mijn ervaringen in de blogwereld zijn nog vrij klein, omdat ik vrij simpel weg nog niet veel blogs geschreven heb. Het is allemaal begonnen met Netlog, een social-network-site die vroeger redbox heette en die door veel mensen wel bekend in de oren zal klinken. Ik heb dus eerst daar enkele blogs geschreven. Uiteindelijk zijn Saïn en Katelijn er in geslaagd om mij te overtuigen om mij ook hier te gaan inschrijven om op deze wijze mijn “avonturen”(…) met andere mensen op deze prachtige aardkloot te kunnen delen. Ik kan op deze plaats ook een breder publiek aanspreken, wat natuurlijk een goede zaak is.

Nu eerst mezelf eens voorstellen: Ik ben Thomas, net 23 geworden(gisteren ), woon te Oostnieuwkerke en ik ben een gewone, ordinaire student. Naast mijn gewone naam heb ik ook bijnamen die zich situeren in alle mogelijke vormen en kleuren: Bollie, Bolje, Bolleke,…Al dat soort toestanden dus

Studenten zijn speciale mensen en daarom ben ik trouwens blij dat ik er deel mag van uitmaken. Ik zit in het departement IPSOC, onderdeel van de KATHO, te Kortrijk, en ik volg daar “maatschappelijke advisering”, 2de jaar. Ik heb daar trouwens enkele prachtige mensen leren kennen, waaronder Saïn en Katelijn, die bij mij in de klas zitten. Het toeval wil nu dat dat jaar bijna afgelopen is, dus hopelijk mag ik binnenkort overgaan naar het 3de(en normaalgezien laatste) jaar. Zoals de meesten heb ik ook hobby, waaronder zwemmen, filmpje meepikken, onozel doen, PC-toestanden, mij amuseren met de “moaten”, en ook rolstoelhockey. Ik zit in het dagelijkse leven niet in een rolstoel, maar ik beoefen deze sport wel, nl. al voor een jaartje of vijf. Ziehier een foto van mezelf, voor de volledigheid

Ik spendeer het meeste van mijn tijd op de peda, gelegen op de campus van Kortrijk. Er zijn 2 peda’s, samen goed voor ongeveer een 100-tal andere mensen. Het schooljaar is nu eigenlijk net voorbij, maar ik kan jullie verzekeren dat het leven op de peda een echt plezant leven was dit jaar, vooral als ik terugdenk aan de talloze kotfeestjes en vaste uitgaansactiviteiten op de donderdagavond. Nu en dan moet er ook nog eens naar de les gegaan worden, en als er tijd overschiet, liefst nog een beetje studeren ook.

Ik zal het in mijn eerste blog beperken tot het ding dat in het verlengde ligt van dat studeren, met name, de examens. Die zijn sinds gisteren afgelopen en ik ben daar absoluut niet rouwig om. Men zegt namelijk vaak dat de laatste loodjes het zwaarst wegen, en ik ga daarmee akkoord. Bewijs daarvan was ons laatste examen van het 2de semester, nl. Arbeidssociologie. Om te beginnen stel ik mij al vragen bij het nut van dat vak. Wij, als maatschappelijk adviseurs, hebben daar eigenlijk niet zo veel aan. Wij moeten het vooral hebben van de kennis van de sociale wetgeving(de meesten huiveren bij het gedacht alleen. Sociale wetgeving= Bweikes!, hoor ik de meesten zeggen!). Wat de geschiedenis van de arbeid daar dan bij komt doen, ik heb er geen idee van. Misschien WIL ik er zelfs geen idee van hebben.

Door het slecht opstellen van het lesrooster zag er niemand dat vak echt zitten,(1 middagje om heel dien boel derdoor te krijgen, nl. een boek van ongeveer 300 bladzijden, in een ééénorm klein lettertype…). Mijn medestudenten en ikzelf liepen daardoor al serieus depressief rond en wilden niets horen van zaken die iets met arbeid en sociologie te maken hadden. Ook ik niet.

Als ik studeer voor een examen dat toch een beetje deftig gespreid is, dan laat ik daar mijn slaap niet voor. Ik kruip in mijn bed met als goede bedoeling om er na een uur of 7 terug uit te rollen, maar uiteindelijk komt het er altijd op neer dat de wekker het op een of andere manier moet ontgelden, zodat ik toch nog een beetje kan door slapen. Gisteren kon ik dat, spijtig genoeg, niet toepassen. Het systeem in de IPSOC zit zodanig in elkaar dat de arme, weerloze studenten, volgens alfabetische rangorde hun mondeling(ja, mondeling) examen moeten gaan afleggen. In mijn geval wil dat zeggen dat ik altijd als eerste moet gaan aantreden. Ik voel mij dan altijd een soort van ginny pig, waarop de docent zijn frustraties mag op uitwerken, met als gevolg dat ik als doodongelukkig en gefrustreerd mens het examenlokaal moet verlaten om dan vervolgens mijn ervaringen te moeten vertellen aan mijn medestudenten, die daardoor vervolgens al wat gaan weten wat hen te wachten staat.

Practisch gezien: Ik moest om 8.30 uur op het appél verschijnen. Aangezien ik de cursus nog niet echt kende wil dat zeggen: rond 3.30 uit het kaf. Ik was er zelfs in geslaagd om met een meisje af te spreken dat ze mij ging komen wekken, om dan vervolgens samen te kunnen beginnen studeren. Ik dus als brave mens tegen rond 23.00 uur het bed in, om dan vervolgens eerst nog te bellen met Saïn, om elkaar wat te kunnen oppeppen voor het examen zelf. Het gevolg liet zich raden. Maar een uur of 3 geslapen(eigenlijk een uur langer dan verwacht, Myrte kwam mij wakker maken en ik kroop er gewoon terug in…:P), om dan vervolgens, een uur later, uit dat warme bed te rollen, om terug bezig te zijn met die cursus des duivels.(En ja, ik zal hem ritueel verbranden van het moment ik een beetje tijd heb…) Het is niet leuk om op je eigen verjaardag te moeten blootgesteld worden aan zo’n wreedheden.

Anyway, ik was op tijd voor het examen, en volgens mij is het nog gelukt ook. Maar als je dan verwacht dat alles toch een beetje normaal zou beginnen lopen, zit je er alsnog weer naast. Ik verdenk de docent ervan om over vreemde krachten te beschikken. Beeld u volgende situatie in:

Ik ben bezig met mijn voorbereiding, en plots vallen de lichten van het lokaal gewoon uit. De docent in kwestie springt vervolgens recht, begint wild in zijn handen te klappen, kijkt verontwaardigd naar de nog niet werkende lichten en roept dan “verdorie!, ik zal nog meer kabaal moeten maken!!” Het deed mij denken aan een soort van vreemde indianenrituelen, waarbij deze mensen ook staan rond te springen en zever staan uit te kramen om hun zin te krijgen. Enig verschil is dat het bij die docent nu net wel lukte. Voor nog een onbekende reden floepten de lichten terug aan. Het rare is dat hij er iedere keer in slaagde om dit proces te herhalen, om het moment dat de lichten het lieten afweten!

Het kwam nog niet onmiddellijk in mij op, na het examen, dat de vakantie in feite al begonnen was. Ik kwam wel tot het besef, samen met Katelijn, Mélissa en Saïn, dat het tijd was om wat alcohol binnen te spelen in den Bross, gelegen op ‘T hoge. Daarna zijn we richting Mcdonalds geweest om nog wat fastfood binnen te spelen (o zo lekker ) om dan vervolgens te “eindigen” in het huis van Saïn. Ik vind het trouwens een pracht van een huis, maar Saïn weet dat al. Ik heb het haar namelijk al verteld.

Feit is: DE EXAMENS ZIJN GEDAAN!!!!

Laat ons zeggen dat we ons vooral bezig hielden met onmogelijke quiz-achtige toestanden, in combinatie met wat koffie, om mij toch nog een beetje recht te houden, Ambiance was er in ieder geval genoeg. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn over welke onmogelijke quiz het gaat: gelieve u te begeven naar:  http://www.noob.us/games/addicting-flash-the-impossible-quiz/

Wij hebben, als studenten, onze vrijheid herwonnen. Die klote-examens zijn eindelijk gedaan en het werd tijd ook! De volgende weken zal ik het ‘recht op luiheid’ toepassen. En ja, dat recht heb ik, voor zo lang ik dat zelf wil…

Na het bekijken van het uurwerk zie ik dat het alweer 2.00 uur is, bijna 24 uur later na het begin van deze zware dag, met als groot lichtpunt het feit dat het mijn verjaardag is geweest, en de vele gelukswensen van vrienden en familie. Nu ben ik moe, heb ik honger, en mijn poten doen zeer” dus ik spring in mijn bed. Ik kom er voor niets of niemand voor de volgende achttal uur niet uit. Echt voor NIE-MAND!

Voila, ik heb eens mijn relaas kunnen opschrijven. Het moest er allemaal weer eens uit. Kzal nu met een gerust gevoel kunnen gaan slapen. Goodnight!

PS: Mijn vorige blogs kunnen jullie terugvinden op mijn Netlog. Te vinden op: http://www.netlog.be/Bollietjenn